آسمان خراش های سر به فلک کشیده دوحه و استادیوم های درخشان آن، اکنون به تاریخ فوتبال پیوسته است. علیرغم همه صحبت هایی که در مورد مرزهای جدید و دور هم جمع شدن مردم جهان به میان آمد، حقیقت این است که فیفا از خداحافظی با قطر و پایان جنجال ها و انتقادات حاشیه ساز، کاملاً خوشحال است.
حتی قبل از بسته شدن چمدان‌ها، ذهن ها به دوره بعدی این رقابت ها معطوف شده بود که جهان را در شور و شوق متحد می‌کند؛ برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶ در سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک، ۱۶ مکان در چهار منطقه زمانی و هزاران کیلومتر فاصله تقسیم شده است. با ۴۸ تیم، در مقابل ۳۲ تیمی که از سال ۱۹۹۸، در جام جهانی معمول بوده است و تقریباً به طور قطع، مجموع ۱۰۴ مسابقه در ۳۳ روز.
افزایش تعداد تیم‌های حاضر در جام‌جهانی انتقادات بسیاری را به همراه داشته است. شاید نحوه برگزاری و تعداد مسابقات این تیم‌ها با توجه به تغییرات پیش آمده یکی از مسائل اصلی باشد. یکی از گزینه ها این است که ۱۲ گروه چهار تیمی وجود داشته باشد و بهترین تیم‌های سوم با دو تیم برتر صعود کنند. گزینه بعدی این است که از گروه‌های ۳ تیمی، دو تیم اول به مرحله بعدی راه پیدا کند. در این حالت، تعداد بازی‌ها که در گذشته ۶۴ بازی بود، به ۸۰ بازی خواهد رسید. برای تیم‌هایی که به مرحله نهایی راه می‌یابند تعداد بازی فرقی نخواهد کرد و همان ۷ بازی را انجام می‌دهند.
با این حال، استدلال هایی وجود دارد که تیم های برتر ۸ گروه اولیه، به طور خودکار به مرحله ۱۶ پایانی بروند و چهار برنده گروه دیگر به اضافه ۸ نایب قهرمان، برای پیوستن به آنها بازی کنند.
این بدان معناست که باید ۱۰۴ بازی انجام شود که باعث ایجاد مشکلاتی نیز می شود.
تیم‌هایی که در یک گروه، هر سه مسابقه را به راحتی می‌برند، به راحتی به مرحله بعد می روند، در حالی که این مفهوم را نیز تغییر می‌دهد که همه طرف‌ها باید تعداد بازی‌های یکسانی را برای کسب بزرگترین جایزه در فوتبال انجام دهند.
گزینه دیگر این است که جام جهانی را به دو بخش مجزا با ۲۴ تیم تقسیم کنیم که هر کدام در ۶ گروه چهار تیمی حضور دارند. برنده هر بخش در فینال به مصاف هم بروند.
اما عامل دیگری که بسیار متفاوت خواهد بود، تعداد بازی های هر روز در مرحله گروهی است. بازی های قطر در ۲۹ روز فشرده شد و هر روز چهار مسابقه در مرحله گروهی برگزار شد. اما باشگاه‌های بزرگ اروپایی فشار زیادی بر فیفا وارد خواهند کرد تا از برگزاری تورنمنت‌هایی که حداکثر ۳۳ روز طول بکشد، جلوگیری کنند.
راه حل واضح است، تا ۶ بازی در هر روز برای بازی های اولیه، اگرچه این امکان در جام جهانی ۲۰۲۶ دور از ذهن نیست. شهرهای ساحل شرقی آمریکا مانند نیویورک و بوستون پنج ساعت از بریتانیا عقب‌تر هستند، در حالی که سیاتل، لس آنجلس و سانفرانسیسکو سه ساعت تفاوت زمانی دارند. در یک سناریو می‌توان دید که اولین مسابقه روز، شاید در تورنتو به وقت محلی در ظهر برگزار شود، که ساعت ۵ بعد از ظهر در بریتانیا می شود.
بازی‌ها می‌توانند هر ۲ و نیم ساعت در آتلانتا، هیوستون، مکزیکو سیتی و ونکوور شروع شوند و آخرین مسابقه در سانفرانسیسکو در ساعت ۹:۳۰ شب به وقت محلی آغاز گردد. اما هنوز یک مشکل برای فیفا وجود دارد.
پخش کنندگان کشورهای بزرگ اروپایی خواستار شروع زودتر و سه بازی اول روز خواهند بود، اما نمی توانید اسپانیا، آلمان، انگلیس، فرانسه، پرتغال و هلند را در یک نیمه قرعه کشی داشته باشید. به همین ترتیب، طرفداران آمریکای جنوبی بازی های بعدی، یعنی ساحل غربی را ترجیح می دهند.
فیفا با اشاره به مسافت محدودی که تیم‌ها باید طی می‌کردند، پایداری و کاهش کربن، تلاش کرد تا انتخاب قطر را توجیه کند. اما برای جام جهانی ۲۰۲۶، همه باید با هواپیما از کانادا، مکزیک و ایالات متحده عبور کنند. اینها مسائلی است که جیانی اینفانتینو و همکارانش باید حل و فصل کنند. کاری که آسان نخواهد بود.
تحریریه ژاکت
مشاهده تیم تحریریه
